Kalendarz na wrzesień 2017

WRZESIEŃ

Papieskie intencje Apostolstwa Modlitwy:
Za nasze parafie, aby ożywiane duchem misyjnym były miejscami przekazywania wiary i dawania świadectwa miłosierdzia.

Jutro:
1. 78 rocznica wybuchu drugiej wojny światowej. Modlitwy za poległych i pomordowanych w obronie Ojczyzny.
2. Światowy Dzień Modlitw o Ochronę Stworzenia. W modlitwie wiernych stosowne wezwanie w intencji w intencji solidarności z ofiarami katastrof ekologicznych, zmian klimatycznych i destrukcji naturalnego środowiska (zob. www.swietostworzenia)
3. I piątek miesiąca. Należy odprawić Mszę wot. O Najświętszym Sercu Jezusa. Wystawienie Najświętszego Sakramentu i Litania do Najśw. Serca Pana Jezusa oraz akt wynagrodzenia.

1 IX PIĄTEK, Wspomnienie bł. Bronisławy, dz., I piątek miesiąca
Czyt.: 1 Tes 4,1-8; Mt 25,1-13
Bł. Bronisława, dziewica, ur. w Kamieniu na Śląsku ok. r. 1200, pochodziła ze znanego rodu Odrowążów. W 16 roku życia wstąpiła do zakonu Norbertanek na Zwierzyńcu pod Krakowem, prowadząc życie wypełnione gorliwą modlitwą i służbą bliźnim. Zm. 29 sierpnia 1259 roku.

Jutro:
I sobota miesiąca. Należy odprawić Mszę św. wot. o Niepokalanym Sercu NMP. Po modlitwie po Komunii wystawienie Najświętszego Sakramentu i litania Loretańska do Najśw. Maryi Panny oraz akt wynagrodzenia Niepokalanemu Sercu Maryi.

2 IX SOBOTA, Dzień powszedni I sobota miesiąca
Czyt.: 1 Tes 4,9-11; Mt 25,14-30
Albo wspomnienie NMP w sobotę

3 IX 22 NIEDZIELA ZWYKŁA, I niedz. miesiąca – adoracyjna
Czyt.: Jr 20,7-9; Rz 12,1-2; Mt 16,21-27

Z racji VII Tygodnia Wychowania (10-16 września 2017 r.) Konferencja Episkopatu Polski wydała List Pasterski „Maryja wychowawczynią pokoleń” – do duszpasterskiego wykorzystania w niedzielę 3 września.

4 IX PONIEDZIAŁEK Dzień powszedni
Czyt.: 1 Tes 4,13-18; Łk 4,16-30

Albo wspom. dowolne błogosławionych dziewic i męczennic Marii Kanuty (Józefy Chrobot) i Tow. Msza wspólna o męcz., albo wspomn. błogosławionych dziewic i męczennic Marii Stelli i Tow.

5 IX WTOREK Dzień powszedni
Czyt.: 1 Tes 5,1-6.9-11; Łk 4,31-37

Albo wspom. dow. św. Matki Teresy z Kalkuty, zak.

6 IX ŚRODA Dzień powszedni
Czyt.: Kol 1,1-8; Łk 4,38-44

Jutro:
I Czwartek miesiąca. Zaleca się odprawić Mszę wotywną o Chrystusie Najwyższym i Wiecznym Kapłanie, albo Mszę o powołania kapłańskie.

7 IX CZWARTEK Dzień powszedni
Czyt.: Kol 1,9-14; Łk 5,1-11

Albo wspom. dow. św. Melchiora Grodzieckiego, prezbitera i męczennika, Msza wspólna o męcz., albo o past.,

Jutro:
Odnowienie Aktu poświęcenia Kościoła Niepokalanemu Sercu Maryi.
Z okazji 100-lecia objawień fatimskich, polscy biskupi odnowili Akt poświęcenia Kościoła Niepokalanemu Sercu Maryi 6 czerwca br. w pallotyńskim sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach, zwanym "polską Fatimą". Następnie akt ten ma być ponowiony w każdej diecezji, parafii i rodzinie w święto narodzenia Matki Bożej, 8 września 2017 r.
Tegoroczny Akt Poświęcenia  jest nawiązaniem do wydarzeń z 8 września 1946 r., kiedy to na Jasnej Górze, biskupi pod przewodnictwem Prymasa Polski kard. Augusta Hlonda poświęcili naszą Ojczyznę Niepokalanemu Sercu Maryi i nawiązywał do zawierzenia świata Niepokalanemu Sercu Maryi, którego dokonał Pius XII w 1942 r.

8 IX PIĄTEK ŚWIĘTO NARODZENIA NMP
Czyt.: Mi 5,1-4a lub Rz 8,28-30; Mt 1,1-16.18-23 lub Mt 1,18-23
Około dwadzieścia wieków temu w małej galilejskiej wiosce Nazaret żyli pobożni małżonkowie z rodu Dawidowego, którzy nazywali się Joachim i Anna. Byli w podeszłym wieku i już prawie stracili nadzieję, że Bóg pobłogosławi ich dzieckiem. Spełniło się jednak ich najgorętsze pragnienie: doczekali się narodzin córki, której dali imię Maryja. To ona po wszystkie czasy jest "błogosławiona między niewiastami". To ona zostanie wybrana spośród wszystkich ludzi, by być Matką Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który stał się Człowiekiem i przyszedł na świat dla naszego zbawienia.
W dniu 8 września od dawna obchodzimy święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. W Jerozolimie już w końcu V wieku znajdowała się bazylika Narodzenia Maryi, obecnie pod wezwaniem św. Anny.

Jutro:
XI rocznica święceń biskupich Arcybiskupa Wacława Depo, Metropolity Częstochowskiego (2006). W modlitwach polecamy Bogu Jego osobę i służbę Kościołowi

9 IX SOBOTA Dzień powszedni
Czyt.: Kol 1,21-23; Łk 6,1-5

Albo wspom. dow. św. Piotra Klawera, prezb. Msza wspólna o past., albo wspom. dow. bł. Anieli Salawy, dz., albo wspomnienie NMP w sobotę

10 IX 23 NIEDZIELA ZWYKŁA
Czyt.: Ez 33,7-9; Rz 13,8-10; Mt 18,15-20

11 IX PONIEDZIAŁEK
Czyt.: Kol 1,24–2,3; Łk 6,6-11

12 IX WTOREK Dzień powszedni
Czyt.: Kol 2,6-15; Łk 6,12-19

13 IX ŚRODA Wspomnienie św. Jana Chryzostoma, bpa i dK
Czyt.: Kol 3,1-11; Łk 6,20-26
Św. Jan zwany Chryzostomem (Złotoustym), z powodu swoich zdolności krasomówczych, przyszedł na świat w Antiochii około roku 354. Rodzice jego byli chrześcijanami. Ojciec wcześnie go odumarł. Matka odznaczała się wielką cnotliwością. Św. Jan studiował retorykę u Libaniusza, poganina, słynnego w tym okresie mówcy. Od roku 374 pędził żywot pustelnika w górach w pobliżu Antiochii. W roku 386 jednak ze względu na słaby stan zdrowia musiał wrócić do rodzinnego miasta, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie. W roku 398 wyniesiono go do godności biskupa Konstantynopola. Ten wybitny, mądry człowiek był prawdziwą ozdobą Kościoła. Wyróżniał się zdecydowanie spośród otoczenia, toteż miał wielu niechętnych sobie ludzi, także wśród przedstawicieli stanu duchownego. Szczególną nieprzychylnością odnosił się doń Teofil, patriarcha Aleksandrii, który zresztą przed śmiercią okazał skruchę z tego powodu. Największym jednakże wrogiem św. Jana była cesarzowa Eudoksja oburzona śmiałością jego przemówień. Na pseudosoborze wniesiono przeciw św. Janowi liczne oskarżenia i zesłano go na wygnanie. Tutaj znosił wiele cierpień, ale wzorem św. Pawła, którego podziwiał, znajdował spokój i szczęście. Wielką pociechą stała się dla niego pewność, że papież pozostał jego przyjacielem i czynił dla niego wszystko, co leżało w jego mocy. Wrogów św. Jana nie zadowoliły jednakże cierpienia, które mu zadali. Wygnano go na dalekie krańce cesarstwa, do Pytios w Kolchidzie. Zmarł w drodze do tego miasta, 14 września 407 roku.

14 IX CZWARTEK ŚWIĘTO PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO
Czyt.: Lb 21,4b-9 lub Flp 2,6-11; J 3,13-17
Kiedy święte Ciało Jezusa zdjęto z krzyża i złożono w grobie na Kalwarii, krzyż, na którym umarł wrzucono do rowu lub studni i pokryto kamieniami i ziemią tak, ażeby zwolennicy Ukrzyżowanego Odkupiciela nie mogli go znaleźć. Prawie trzy wieki później, w roku 312, Konstantyn Wielki, chociaż nie był chrześcijaninem, podczas bitwy z Maksencjuszem o tron cesarstwa rzymskiego modlił się do Boga chrześcijańskiego, ażeby mu pomógł pokonać przeciwnika. I wówczas ukazał się na niebie świetlisty krzyż czy monogram Chrystusa, otoczony napisem: "Pod tym znakiem zwyciężysz". Umieściwszy znak krzyża na sztandarze, Konstantyn rzeczywiście odniósł zwycięstwo, pobiwszy Maksencjusza na moście Milvian 28 października 312 roku. Zostawszy cesarzem rzymskim, umieścił znak chrześcijaństwa na sztandarach i tarczach swoich żołnierzy. W roku 326 jego matka, św. Helena, odnalazła w Jerozolimie krzyż Chrystusowy. Pamiątkę tego zdarzenia obchodzimy 3 maja. W roku 614 Chozroes II, władca Persji, najechał Syrię i Palestynę; zajął i spustoszył Jerozolimę, wywożąc wraz z innymi skarbami wielką relikwię: krzyż. Jednakże cesarz Herakliusz stanąwszy na czele dużej armii pokonał Persów i zmusił ich do oddania Świętego Krzyża, który w roku 629 z wielką czcią odwiózł do Jerozolimy. Kiedy dotarł do bram miasta, zdjął strojne szaty, odłożył insygnia cesarskie i boso, ubrany w wór pokutny zaniósł krzyż na Górę Kalwarię i umieścił z powrotem w kościele Św. Grobu. Wydarzenie to Kościół upamiętnił, ogłaszając dzień 14 września świętem Podwyższenia Krzyża Świętego.

15 IX PIĄTEK Wspomnienie NMP Bolesnej III piątek miesiąca
Czyt.: Hbr 5,7-9; sekwencja dowolna; J 19,25-27 lub Łk 2,33- 35

Celem tego święta jest przypomnienie istoty duchowego męczeństwa Matki Bożej i jej współuczestnictwa w Męce Jej Boskiego Syna. Siedem wielkich bolesnych wydarzeń w jej życiu, to: proroctwo Symeona, ucieczka do Egiptu, trzy dni poszukiwania dwunastoletniego Jezusa w Jerozolimie, spotkanie Jezusa w drodze na Kalwarię, stanie u stóp krzyża, zdjęcie Jezusa z krzyża i złożenie Jezusa do grobu.
Jezusa i Jego Matkę łączyła niezwykle silna więź miłości, jaka zawsze istnieje miedzy kochającą matką a jej dzieckiem. Ponadto Maryja kochała swojego Syna jako Boga.
Z czym możemy porównać boleści i cierpienia Najświętszej Maryi Panny, dziewiczej córy Syjonu?
"Wszyscy, co drogą zdążacie, przyjrzyjcie się, patrzcie, czy jest boleść podobna do tej, co mnie przytłacza…" (Lm l. 12).

Można odprawić Mszę św. wot. o Miłosierdziu Bożym i koronkę do Miłosierdzia Bożego.

16 IX SOBOTA Wspomnienie świętych męcz. Korneliusza, pap. i Cypriana, bpa
Czyt.: 1 Tm 1,15-17; Łk 6,43-49
Korneliusz został wybrany papieżem, kiedy niemal równocześnie Nowacjan ogłosił, że będzie piastował tę godność. Wobec tego Korneliusz zapewniwszy sobie poparcie sześćdziesięciu biskupów, zwołał synod, który zatwierdził jego wybór. W jego korespondencji ze św. Cyprianem na temat przyjęcia apostatów do Kościoła, by uchronić ich od prześladowań Decjusza, znajdujemy także jedno z najwcześniejszych świadectw dotyczących prymatu papieża. Św. Korneliusz zginął śmiercią męczeńską w roku 253.
Thascius Caecilius Cyprianus urodził się w Kartaginie w Afryce, gdzie jego ojciec był wybitnym senatorem. Zdobywszy gruntowne wykształcenie, Cyprian został profesorem retoryki w rodzinnym mieście. Prowadził raczej rozwiązły tryb życia, ale w końcu pod wpływem nauk kapłana o imieniu Cecylian, nawrócił się.
Rozpoczął wówczas w odosobnieniu pokutę za grzechy i stał się człowiekiem cnotliwym. Wreszcie otrzymał święcenia kapłańskie. W roku 248 jako następca Donata został biskupem Kartaginy. W ciągu dziesięciu lat wiele dobrego zrobił na tym stanowisku. Przeżył wraz ze swoim ludem dwuletnie prześladowania za Decjusza, bronił jedności Kościoła, występując przeciwko ruchom schizmatycznym, podtrzymywał miasto moralnie podczas wyniszczającej zarazy. Nie utracił duchowego kontaktu z wiernymi nawet wówczas, gdy przebywał na wygnaniu, śląc stamtąd obfitą korespondencję. W roku 258 ten święty człowiek padł ofiarą prześladowań, które miały miejsce za panowania Waleriana.

Jutro:
1. Dzień środków Społecznego Przekazu
2. Dzień Golgoty Wschodu – pamięci martyrologii Polaków zamieszkujących wschodnie tereny Rzeczypospolitej. 78 rocznica agresji sowieckiej na Polskę (1939).

17 IX 24 NIEDZIELA ZWYKŁA
Czyt.: Syr 27,30-28,7; Rz 14,7-9; Mt 18,21-35

Jutro:
1. Dzień imienin Arcybiskupa Stanisława Nowaka
2. Dzień patronalny młodzieży z okazji święta św. Stanisława Kostki

18 IX PONIEDZIAŁEK ŚWIĘTO ŚW. STANISŁAWA KOSTKI, zak., patrona Polski i młodzieży
Czyt.: Mdr 4,7-15 lub 1 J 2,12-17; Łk 2,41-52
Św. Stanisław Kostka, ur. w 1550 r., w Rostkowie na Mazowszu jako drugi syn kasztelana zakroczymskiego. Odznaczał się nadzwyczajną pobożnością. Podczas widzenia Matki Bożej otrzymał polecenie wstąpienia do zakonu jezuitów. Pokonując wiele trudności, bez zgody rodziców zgłosił się do nowicjatu w Rzymie. W nowicjacie wyróżniał się wzorowym życiem oraz umiłowaniem czystości. Wyprosił sobie śmierć w święto Wniebowzięcia NMP w 1568 r. Jest patronem Polski, a szczególnie młodzieży polskiej.

19 IX WTOREK Dzień powszedni
Czyt.: 1 Tm 3,1-13; Łk 7,11-17

Albo wspom. dow. św. Januarego, bpa i męcz. Msza wspólna o męcz. lub o bpach.

20 IX ŚRODA Wspomnienie świętych męczenników Andrzeja Kim Taegon, prezb., Pawła Chong Hasang i Tow.
Czyt.: 1 Tm 3,14-16; Łk 7,31-35

21 IX CZWARTEK ŚWIĘTO ŚW. MATEUSZA, APOSTOŁA I EWANGELISTY
Czyt.: Ef 4,1-7.11-13; Mt 9,9-13
Św. Mateusz, jeden z dwunastu apostołów, jest. autorem pierwszej Ewangelii. Mówi o tym tradycja. Kościoła, a także potwierdza sama Ewangelia. Św. Mateusz był synem Alfeusza. Jezus ujrzał go kiedyś siedzącego w komorze celnej i pobierającego podatki. Rzekł wówczas do niego: "Pójdź za mną" (por. Mt 9, 9). O powołaniu celnika na apostoła mówią także Ewangelie św. Marka i Łukasza, nazywając go Lewim (por. Mk 2, 13-17, Łk 5, 27-32).
Św. Mateusz prowadził działalność apostolską pośród wspólnoty palestyńskiej. O dalszym jego życiu nie wiemy nic pewnego. Istnieje tradycja, że nauczał w Etiopii, inna zaś głosi, że było to w kraju Partów i Persji. Nie wiadomo też dokładnie czy zmarł śmiercią. naturalną, czy też otrzymał koronę męczeństwa. Jest autorem pierwszej Ewangelii napisanej dla Żydów;. a zatem w języku aramejskim; powstała miedzy rokiem 50 a 60 po Chr. Jedyna to księga Nowego Testamentu nie napisana po grecku. Tekst arameński jednak zaginął.
Relikwie św. Mateusza od X wieku znajduje się w Salermo we Włoszech.

22 IX PIĄTEK Dzień powszedni
Czyt.: 1 Tm 6,2c-12; Łk 8,1-3

23 IX SOBOTA Wspomnienie św. Pio z Pietrelciny, prezb.
Czyt.: 1 Tm 6,13-16; Łk 8,4-15

24 IX 25 NIEDZIELA ZWYKŁA
Czyt.: Iz 55,6-9; Flp 1,20c-24.27a; Mt 20,1-16a

25 IX PONIEDZIAŁEK Wspomnienie Bł. Władysława z Gielniowa, prezbitera
Czyt.: Ezd 1,1-6; Łk 8,16-18

Bł. Władysław urodził się w Gielniowie koło Opoczna w roku 1440. Jako student Akademii Krakowskiej przyjaźnił się ze św. Janem Kantym i bł. Szymonem z Lipnicy. Pod wpływem Kazan św. Jana Kapistrana wstąpił do bernardynów i odbył nowicjat w Warszawie. Zasłynął jako wybitny kaznodzieja i twórca religijnych pieśni ludowych. Przez piętnaście lat był prowincjałem swego zakonu, dwukrotnie pielgrzymował do Rzymu o żebranym chlebie. Po złożeniu urzędu osiadł w Warszawie i tam umarł 4 maja 1505 r. Jest patronem Warszawy.

26 IX WTOREK Dzień powszedni
Czyt.: Ezd 6,7-8.12b.14-20; Łk 8,19-21

Albo:
wsp. dow. św. męcz. Kosmy i Damiana
albo: wspom. dow. św. męcz. Wawrzyńca Ruiz i Tow.

27 IX ŚRODA Wspomnienie św. Wincentego á Paulo, prezb.
Czyt.: Ezd 9,5-9; Łk 9,1-6
Św. Wincenty urodził się w roku 1581 we wsi Ranguine (od roku 1828 St-Vincent-de-Paul). Pierwsze nauki pobierał pod kierunkiem ojców franciszkanów w Dax. W ciągu czterech lat umiał już tak wiele, że pewien bogaty człowiek zatrudnił go jako preceptora swoich dzieci. W ten sposób św. Wincenty mógł kształcić się dalej o własnych siłach, nie będąc ciężarem dla rodziców. W roku 1596 rozpoczął studia teologiczne na uniwersytecie w Tuluzie. W roku 1600 otrzymał święcenia kapłańskie.
W roku 1605 w czasie podróży morzem z Marsylii do Narbonne wpadł w ręce piratów afrykańskich, którzy go uprowadzili do Tunisu. Przez dwa lata przebywał w niewoli, wreszcie jednak Opatrzność Boża dozwoliła, by uciekł. Po krótkim pobycie w Rzymie powrócił do Francji, gdzie został preceptorem w rodzinie Emmanuela de Gondis, generała floty galerniczej. W roku 1617 zajął się pracą misyjną. W roku 1625 założył zgromadzenie misjonarzy, później zwanych lazarystami od imienia św. Łazarza, patrona klasztoru, który w roku 1633 stał się ich siedzibą.
Trudno byłoby wyliczyć wszystkie dzieła św. Wincentego. Odznaczał się szczególnie cnotą miłosierdzia, które okazywał wszystkim biednym i potrzebującym, tyleż troszcząc się o porzucone i osierocone dzieci, co o zniedołężniałych starców. Założył zgromadzenie sióstr miłosierdzia (szarytek), których powołaniem jest opieka nad chorymi.
Wśród licznych zajęć św. Wincenty starał się zawsze o wewnętrzne zjednoczenie z Bogiem. Otoczony wszelkim szacunkiem, także ze strony możnych tego świata, nigdy nie zapomniał o pokorze. Zmarł w Paryżu 27 września 1660 roku, mając lat osiemdziesiąt.

Jutro:
1. Rocznica śmierci śp. Papieża Jana Pawła I (1978)
2. Dzień Świętego Patrona Arcybiskupa Wacława Depo, Metropolity Częstochowskiego, którego poleca się modlitwom kapłanów i wiernych.

28 IX CZWARTEK Wspomnienie św. Wacława, męcz.
Czyt.: Ag 1,1-8; Łk 9,7-9
Ojciec św. Wacława, Wratysław I książę Czech, wyznawał wiarę chrześcijańską, matka, księżniczka lutycka, Drahomira była poganką. Wacław wychowywał się pod opieką babki, św. Ludmiły pozostając całkowicie pod jej wpływem. Uczył się w Kolegium w Budziejowicach. Odznaczał się pilnością, czynił więc wielkie postępy w nauce. Kiedy zmarł jego ojciec, Drahomira nie dopuściła młodego Wacława do steru rządów i ogłosiła się regentką. Ujawniła wówczas swoją nienawiść do chrześcijaństwa, rozpoczynając okrutne prześladowania.
Jednak Wacław w końcu zdobył władzę w księstwie. Sam głęboko religijny, rozumiał, że tylko chrześcijańskie Czechy ostać się mogą jako państwo; stąd polityka ugodowa wobec sąsiadów niemieckich, co rozbudziło opór stronnictwa pogańskiego, dążącego do walki z Niemcami. Również i to, że Wacław był obrońcą prostego ludu przed ciemięstwem władyków, zniechęciło do niego panów i książąt. Zgodnie z wolą narodu, by uniknąć kłótni z bratem Bolesławem, podzielił kraj, dając Bolesławowi znaczną jego część. Bolesław ulegał wpływowi matki, przejąwszy od niej nienawiść do religii chrześcijańskiej. Wacław na swoim dworze prowadził bardzo bogobojne i świątobliwe życie, szczególną czcią otaczając Najświętszy Sakrament.
Pobożność Wacława nie u wszystkich znajdowała uznanie. Nie podobała się również surowość, z jaką przeciwstawiał się panoszeniu się możnych. Niektórzy z dotychczasowych zwolenników przeszli na stronę jego matki i brata. Uplanowano zdradziecką zbrodnię: zaproszono Wacława na dwór Bolesława. Po uczcie poszedł o północy modlić się do kościoła. Tutaj dopadli go mordercy, a jego własny brat wymierzył mu cios śmiertelny. Miało to miejsce w roku 929. Grób św. Wacława znajduje się w katedrze praskiej. Już w X wieku czczony był jako męczennik i patron Czech. W Polsce jest patronem katedry krakowskiej.

29 IX PIĄTEK ŚWIĘTO ŚWIĘTYCH ARCHANIOŁÓW MICHAŁA, GABRIELA I RAFAŁA
Czyt.: Dn 7,9-10.13-14 lub Ap 12,7-12a; J 1,47-51

Aniołowie są bezcielesnymi duchami, obdarzonymi wysoką inteligencją, siłą woli i niezwykłą świętością. Mogą nieustannie obcować z Bogiem jako Jego szczególnie umiłowane dzieci, całkowicie oddane kontemplacji, miłości i chwale Boga. Bóg czyni ich niekiedy swoimi posłannikami do ludzi.
W dniu 29 września czcimy trzech aniołów, którym w ciągu wieków Bóg powierzał specjalne misje wobec ludzi. Archaniołowie Michał, Gabriel i Rafał mają swoje miejsce pośród dziewięciu chórów anielskich, określanych według następującego porządku: Serafini, Cherubini, Trony, Panowania, Moce, Zwierzchności, Władze, Archaniołowie i Aniołowie.
Imię Michał oznacza: "Któż jak Bóg?" i było pierwszym zawołaniem aniołów w niebiańskich zmaganiach z szatanem i jego zwolennikami. Pismo św. opisuje św. Michała jako "jednego z głównych książąt, przywódcę tych sił w niebie, które odniosły triumf nad mocami piekielnymi". Od czasów apostolskich Kościół okazuje mu cześć szczególną, wzywając go do wszelkiej opieki i obrony. Nadaje mu się zawsze miano archanioła. Wschodni ojcowie Kościoła wynoszą go ponad wszystkich aniołów, nazywając księciem Serafinów.
Imię Gabriel oznacza "mąż Boży", albo "Bóg jest moim męstwem". Znajdujemy je w Księdze Daniela w Starym Testamencie. Anioł Gabriel oznajmił Danielowi proroctwo siedemdziesięciu tygodni (Dn 9, 21-27). Jego imię pojawia się również w księdze apokryficznej Henocha. Ukazał się też Zachariaszowi, by zapowiedzieć narodziny św. Jana Chrzciciela (Łk 1, 11-20). On również rzekł Maryi: "Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego…" (Łk l, 31).
Imię Rafał oznacza "Bóg uzdrawia". O aniele Rafale opowiada Pismo św. w Księdze Tobiasza.
Rafał był przewodnikiem młodego Tobiasza w czasie podróży do Raga, miasta w kraju Medów, na wschód od Niniwy. Tobiasz udał się tam, by upomnieć się o dług należny jego ojcu. Anioł pomógł Tobiaszowi poślubić Sarę, córkę Raguela i odpędził rządzącego nią demona. Następnie, odebrawszy pieniądze, wrócili wszyscy do domu, gdzie Rafał uleczył ojca Tobiasza ze ślepoty. W końcu wyjawił, kim jest: "Ja jestem Rafał, jeden z siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat Pański" (Tb 12, 15).

30 IX SOBOTA Wspomnienie św. Hieronima, prezb. i dK
Czyt.: Za 2,5-9.14-15a; Łk 9,43b-45 (2 Tm 3,14-17; Mt 13,47-52

Św. Hieronim przy szedł na świat w Strydonie, małym miasteczku na pograniczu Dalmacji. Studia łaciny i greki odbył w Rzymie, po czym uprawiał sztukę krasomówstwa jako obrońca sądowy. Prowadził bardzo światowy tryb życia. Z chwilą jednak, gdy zaczął podróżować, stał się człowiekiem pobożnym. Udał się najpierw do Galii, a następnie ponownie do Rzymu. W tym czasie przyjął chrzest. Sakramentu tego udzielano wtedy często ludziom już dojrzałym. Z Rzymu św. Hieronim powędrował na Wschód, gdzie odwiedzał pustelników. Po krótkim pobycie w Antiochii zamieszkał na pustyni Chalkis w Syrii razem ze św. opatem Teodozjuszem. Tutaj spędził cztery lata na modlitwie i studiach. Aby odsunąć i zwalczyć pokusy nawiedzające go w postaci wspomnień z przeszłości, zaczął uczyć się hebrajskiego.
Około roku 377 przyjął w Antiochii święcenia kapłańskie z zastrzeżeniem, że nie będzie sprawować funkcji duszpasterskich. Następnie odbył podróż do Palestyny, a stamtąd do Konstantynopola, gdzie biskupem był wtedy św. Grzegorz z Nazjanzu. Odwiedziwszy znowu Palestynę, św. Hieronim wyruszył do Rzymu, gdzie pełnił przez jakiś czas urząd sekretarza papieża św. Damazego.
Po śmierci św. Damazego powrócił w roku 385 na Wschód. Po drodze odwiedził na Cyprze św. Epifaniusza. Do Jerozolimy przybył w zimie, ale wkrótce udał się do Aleksandrii, aby tam pogłębiać swoją wiedzę religijną. Po powrocie do Palestyny schronił się w Betlejem. Pędził tu życie w samotności, poświęcając się pracy naukowej, dzięki której stał się później tak sławny.
Jego prace dotyczące Pisma świętego niewiele mają sobie równych w historii Kościoła. Zajmował się także – podobnie jak inni ojcowie tej epoki – analizą i zwalczaniem błędnych poglądów współczesnych. Cieszył się ogólnym podziwem i szacunkiem, wielu udawało się do niego po radę i pomoc. Był duchowym przewodnikiem i zarządcą zakonu żeńskiego założonego przez św. Paulę. Długie życie św. Hieronima, spędzone na modlitwie, pokucie i pracy, zakończyło się w Betlejem w roku 420.

Print Friendly, PDF & Email

Brak komentarzy

Komentarze są wyłączone

© Rzymskokatolicka Parafia pw. Świętego Jakuba Apostoła w Częstochowie. Projekt i wykonanie ShockMedia.