Kalendarz na październik 2017

PAŹDZIERNIK

Papieskie intencje Apostolstwa Modlitwy:
Za wszystkich pracujących, aby mieli zapewniony szacunek i ochronę swoich praw, a bezrobotnym była dana możliwość przyczynienia się do budowania dobra wspólnego.

Różaniec
W październiku we wszystkich kościołach parafialnych i w kaplicach pod wezwaniem NMP należy odprawiać nabożeństwo różańcowe, na które składa się odmówienie 5 tajemnic różańca, litania Loretańska i modlitwa do św. Józefa. Za odmówienie jednej części różańca (5 tajemnic) w kościele lub kaplicy publicznej a także w rodzinie, we wspólnocie zakonnej czy w pobożnym stowarzyszeniu, wierni mogą uzyskać odpust zupełny. Należy przy tym spełnić następujące warunki: 1) 5 dziesiątek odmówić w sposób ciągły; 2) z modlitwą ustną połączyć pobożne rozważanie tajemnic; 3) przy odmawianiu publicznym tajemnice zapowiadać zgodnie z zatwierdzoną praktyką miejscową. W odmawianiu prywatnym wystarczy połączyć rozważnie tajemnic z modlitwą ustną (WO 2004, nad. 17 § 1 n. 1-2).
„Różaniec, który „opiera się na Ewangelii i odnosi się, jakby do centrum, do tajemnicy Wcielenia i Odkupienia Ludzi, trzeba uważać za modlitwę, która w pełni posiada znamię chrystologiczne” (Marialis cultus 46). Tak rozumiana modlitwa różańcowa odprawiana przed wystawionym Najświętszym Sakramentem nabiera głębszego znaczenia. Należy jednak przez odpowiednio dobrane fragmenty Pisma św., lub przez rozważania ukazywać wiernym chrystologiczny charakter modlitwy różańcowej i uwydatniać związek tajemnicy Chrystusa rozważanej na różańcu z tajemnicą Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie” (Instr. Ep Pol 11 III 1987 r.). Inne uwagi oraz teksty rozważań, zob. ALC s. 146-152. [Cytowane za: Kalendarz Liturgiczny Archidiecezji Częstochowskiej 2017].

1 X 26 NIEDZIELA ZWYKŁA

Czyt.: Ez 18,25-28; Flp 2,1-11 lub Flp 2,1-5; Mt 21, 28-32

W kościołach jest czytany List pasterski Konferencji Episkopatu Polski zapowiadający XVII Dzień Papieski obchodzony 8 października 2017 roku. 
"Umiłowani w Chrystusie Panu! Siostry i Bracia! W najbliższą niedzielę będziemy obchodzić XVII Dzień Papieski. Jego hasło brzmi: Idźmy naprzód z nadzieją! Zostało ono zaczerpnięte ze słów zawartych w przesłaniu, które na przełomie tysiącleci skierował do Kościoła św. Jan Paweł II (NMI, 58). Dzisiaj, po 16 latach, słowa te nie straciły niczego ze swej aktualności. Nadal są dla nas bardzo trafnym przynagleniem. Tym bardziej, że jesteśmy ubogaceni przeżyciem Światowych Dni Młodzieży w Krakowie w lipcu 2016 roku i związaną z nimi wizytą papieża Franciszka w naszej Ojczyźnie. Ponadto zakończyliśmy obchody Jubileuszu 1050-lecia chrztu Polski, podczas którego dziękowaliśmy Bogu za dar wiary obecny w naszej Ojczyźnie od ponad tysiąclecia. Znajdujemy się w jakimś sensie w sytuacji analogicznej do tej po zakończeniu obchodów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, kiedy św. Jan Paweł II ogłosił List Apostolski Novo Millenio Ineunte zawierający wezwanie: Idźmy naprzód z nadzieją! Każdy jubileusz jest bowiem nie tylko wspomnieniem i uczczeniem rocznicy, ale nade wszystko otwarciem nowej perspektywy dla wiary. Chciejmy więc na nowo usłyszeć dziś wezwanie do prawdziwie chrześcijańskiej nadziei"... [Ze wstępu do Listu Konferencji Episkopatu Polski].

 

2 X PONIEDZIAŁEK Wspomnienie świętych Aniołów Stróżów
Czyt.: Wj 23,20-23; Mt 18, 1-5.10

Aniołowie są bezcielesnymi czystymi duchami obdarzonymi naturalną inteligencją, siłą woli i pięknością, które nie dają się porównać z ludzkimi. Nieustannie wychwalają Boga, służą Mu jako posłańcy, kapłani i jako stróże ludzi na ziemi. Są podzieleni na trzy hierarchie: Serafini, Cherubini i Trony.
Te błogosławione duchy, którym Bóg rozkazał chronić i bronić ludzi, nazywają się aniołami stróżami. Wiara uczy nas, że każdy człowiek ma swego anioła stróża, który czuwa nad nim przez całe życie. Powszechnie przyjęta doktryna mówi również, że wspólnoty: Kościół, diecezje i narody również mają swoich aniołów opiekuńczych.
Aniołowie stróże bronią tych, których mają pod opieką, przed atakami złych duchów, strzegąc od wszelkiego zła zarówno dla duszy, jak dla ciała, zwłaszcza zaś od grzechu i okazji do niego. Starają się, byśmy nie zboczyli z dobrej ścieżki; jeśli upadamy, pomagają nam wstać, dodają odwagi, podsuwają dobre myśli i święte pragnienia, ofiarowują nasze modlitwy i dobre uczynki Bogu, a przede wszystkim są przy nas w godzinę śmierci.

3 X WTOREK Dzień powszedni
Czyt.: Za 8,20-23; Łk 9,51-56

4 X ŚRODA Wspomnienie św. Franciszka z Asyżu
Czyt.: Ne 2,1-8; Łk 9,57-62 (Ga 6,14-18; Mt 11,25-30)

Jan Bernardone, założyciel trzech zakonów franciszkańskich, urodził się w Asyżu, we Włoszech, w roku 1181. Jego ojciec był bogatym kupcem, sukiennikiem. W domu zwano młodzieńca „Francesco – Francuzik” z racji jego zamiłowania do języka francuskiego; przezwisko to pozostało mu na całe życie, podczas gdy imię chrzestne poszło w zapomnienie. Podczas rocznej niewoli w Perugii (jako rycerz wziął udział w nieudanej wyprawie przeciwko Perugii) i podczas długiej, ciężkiej choroby, św. Franciszek uświadomił sobie swoje powołanie do życia poświęconego służbie Chrystusowi. Prawdziwe szczęście i swobodę człowieka ujrzał w uniezależnieniu się od świata, naśladowaniu Chrystusa i powrocie do ewangelicznego ubóstwa.
Mając dwadzieścia pięć lat porzucił dostatki, rodzinny dom i zaczął żyć jak żebrak. Wydziedziczony przez ojca, odszedł bez grosza, "ażeby poślubić Panią Biedę" i służyć ubogim jako pustelnik pod Asyżem. Jego przykład wkrótce przyciągnął naśladowców.
Trzy lata później, w roku 1210 miał już dwunastu towarzyszy, którym dał pierwszą regułę zatwierdzoną ustnie przez papieża Innocentego III. W ten sposób narodził się zakon braci mniejszych, prowadzący działalność kaznodziejską w całych Włoszech, wzywający do wiary i pokuty. Bracia odmówili posiadania jakiejkolwiek własności, nie przyjmowali także żadnych godności kościelnych. Sam św. Franciszek nigdy nie był i nie chciał być kapłanem (pozostał diakonem).
Praktyka ewangelicznego ubóstwa i przybliżanie ludziom Chrystusa sprawiły, iż na nowo rozpłomieniło się "serce stygnącego świata", szarpanego bratobójczymi walkami, świata ucisku i chciwości, krwi i żelaza. Wkrótce ruch franciszkański ogarnął całą Europę. W ciągu roku 1219 zakon liczył już ponad pięć tysięcy mnichów. Z pomocą św. Klary św. Franciszek założył drugi zakon, żeński, i trzeci, którego członkami mogli być zarówno zakonnicy, jak ludzie świeccy, mężczyźni i kobiety.
Kult Męki Chrystusa pchnął świętego do odbycia podróży do Ziemi Świętej. Wyczerpany olbrzymim trudem apostolskim, cierpiący ból od stygmatów Męki Pańskiej, które otrzymał w roku 1224, na wpół ślepy, św. Franciszek zmarł o zmierzchu 3 października 1226 roku, śpiewając ósmy werset Psalmu 142:
Wyprowadź mnie z więzienia,
bym dziękował Imieniu Twojemu.
Kanonizowany w roku 1228 ten "seraficki święty" jest najpopularniejszą postacią wśród bohaterów wiary i wzorem apostolskiego życia. Nawet innowiercy są pod urokiem tej postaci, tak iż bez przesady wolno powiedzieć, że cały świat czci go jako wysłannika Pana. Św. Franciszek umiał ten świat zwrócić na dobrą drogę i przyprowadzić do jedynego Dawcy szczęścia i pokoju.

5 X CZWARTEK Wspomnienie św. Faustyny Kowalskiej, dz.
I czwartek miesiąca – Zaleca się odprawić Mszę wot. o Chrystusie Najwyższym i Wiecznym Kapłanie, albo Mszę o powołania kapłańskie. Po modl. po Komunii wystawienie Najświętszego Sakramentu i modlitwa o powołania kapłańskie i zakonne.
 Czyt.: Ne 8,1-4a.5-6.7b-12; Łk 10,1-12 (Oz 2, 16b.17b.21- 22; Mt 11, 25-30)

Bł. Faustyna Kowalska, ur. w 1905 r. we wsi Głogowiec, w woj. łódzkim, pochodziła z niezamożnej, wielodzietnej rodziny. Idąc za głosem Pana, wstąpiła w 1925 r. do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. W klasztorze miewała często mistyczne widzenia Chrystusa. Wypełniając Jego polecenie, doprowadziła do namalowania obrazu Chrystusa z podpisem "Jezu, ufam Tobie", a także do rozszerzania się kultu Miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. Zmarła 1938 roku. Jest czczona jako apostołka Miłosierdzia Bożego.

6 X PIĄTEK Dzień powszedni,
I piątek miesiąca – Należy odprawić Mszę wot. o NSPJ. Po modl. po Komunii wystawienie Najświętszego Sakramentu i litania do NSPJ oraz akt wynagrodzenia.
lub wspom. dow. św. Brunona, prezb. Msza wspólna o past. albo o zak.,),
Czyt.: Ba 1,15-22; Łk 10,13-16

7 X SOBOTA Wspomnienie NMP Różańcowej
I sobota miesiąca – Msza w. o Niepok. Sercu NMP. Po modl. po Komunii wystawienie Najświętszego Sakramentu i litania Loretańska oraz akt wynagrodzenia Niepokalanemu Sercu Maryi Panny.
Czyt.: Ba 4,5-12.27-29; Łk 10,17-24

W pierwszą niedzielę października w roku 1571 Don Juan Austriacki odniósł słynne zwycięstwo nad flotą turecką pod Lepanto. Wydarzenie to przypisał wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, do której zawsze odmawiał różaniec. Na tę pamiątkę papież Pius V ustanowił doroczne święto pod nazwą Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej; jego następca, Grzegorz XIII, zmienił nazwę na Różańcowej i nakazał nabożeństwa we wszystkich kościołach, w których były ołtarze pod wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej.
W roku 1716 armia austriackiego cesarza Karola VI pod dowództwem księcia Eugeniusza Sabaudzkiego odniosła wielkie zwycięstwo nad Turkami. Było to w święto Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej; w tym samym czasie członkowie bractwa różańcowego w Rzymie gorąco modlili się na intencję tego zwycięstwa. Wkrótce potem Turcy podpisali pokój w Pożarewac, odstępując Austrii znaczne terytoria na Półwyspie Bałkańskim. Na pamiątkę tego wydarzenia papież Klemens XI rozciągnął cześć Najświętszego Różańca na cały Kościół Powszechny; Benedykt XIV włączył to święto do Brewiarza Rzymskiego, a Leon XIII podniósł je do rangi święta drugiej klasy, dodając do litanii loretańskiej wezwanie: Królowo Różańca Świętego, módl się za nami.
Jak podaje tradycja, kult różańca św. został wyjawiony św. Dominikowi przez Najświętszą Pannę.

Jutro XVII Dzień Papieski. W jego ramach odbędzie się zbiórka środków na fundusz stypendialny Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski. Od siedemnastu lat jest ona żywym pomnikiem św. Jana Pawła II.

8 X 27 NIEDZIELA ZWYKŁA
 Czyt.: Iz 5,1-7; Flp 4,6-9; Mt 21,33-43

9 X PONIEDZIAŁEK Wspomnienie bł. Wincentego Kadłubka, Bpa
Czyt.: Jon 1,1-2,11; Łk 10,25-37

Bł. Wincenty Kadłubek, ur. w Kargowie pod Opatowem ok. roku 1160, kapłan, a później biskup krakowski. Po dziesięciu latach rządów zrzekł się biskupstwa i wstąpił do klasztoru Cystersów w Jędrzejowie, gdzie zmarł 8 marca 1223 roku. Jako pierwszy Polak opisał dzieje narodu w "Kronice Polskiej".

10 X WTOREK Dzień powszedni
lub wspom. dow. św. Dionizego, bpa i Tow.,
lub wspom. dow. św. Jana Leonardiego, prezb.
lub wspom. dow. bł. Angeli Truszkowskiej, dziewicy
Czyt.: Jon 3,1-10; Łk 10,38-42

11 X ŚRODA Dzień powszedni
albo wspom. dow. św. Jana XXIII, pap.
Czyt.: Jon 4,1-11; Łk 11,1-4

12 X CZWARTEK Dzień powszedni
lub wspom. dow. bł. Jana Beyzyma, prezb.
Czyt.: Ml 3,13-20a; Łk 11,5-13

Czyt.: Jl 1,13-15;2,1-2; Łk 11,15-26 (Iz 61,1-3a; lub 2 Kor 4,7-15; J 15,1-8)
Wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego, prezb. 13 X PIĄTEK

Bł. Honorat Koźmiński, ur. w Białej Podlaskiej 16 października 1829 r., w trakcie studiów architektury na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie przeżył głęboki kryzys religijny, który zaowocował wstąpieniem do Zakonu Kapucynów w 1848 r. Po otrzymaniu święceń kapłańskich poświęcił się całkowicie pracy duszpasterskiej, będąc znanym kierownikiem duchowym i spowiednikiem. Założył 26 zgromadzeń zakonnych, z których 17 istnieje do dzisiaj. Zm. w Nowym Mieście nad Pilicą 16 grudnia 1916 roku.

Jutro: Dzień Edukacji Narodowej. Pamiętajmy w modlitwie o nauczycielach, wychowawcach, katechetach, pracownikach szkoły i oświaty.

14 X SOBOTA Dzień powszedni
albo wspom. dow. św. Kaliksta I, pap. i męcz.
albo wspom. dow. św. Małgorzaty Marii Alacoque, dz.
albo wspom. NMP w sobotę
Czyt.: Jl 4,12-21; Łk 11,27-28

15 X 28 NIEDZIELA ZWYKŁA
Czyt.: Iz 25,6-10a; Flp 4,12-14.19-20; Mt 22,1-14 lub Mt 22,1-10

Jutro:
Rocznica wyboru Karola kard. Wojtyły (ur. 18 V 1920 r. w Wadowicach) Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego na Stolicę Piotrową. 16 X 1978 r. został 264 Następcą św. Piotra Apostoła, Biskupa Rzymu i przyjął imię Jana Pawła II. Zmarł 2 IV 2005 r. Beatyfikowany przez Benedykta XVI, 1 V 2011 r., w Rzymie, kanonizowany 27 IV 2014 r., przez Papieża Franciszka.

16 X PONIEDZIAŁEK UROCZYSTOŚĆ ŚW. JADWIGI ŚLĄSKIEJ
Czyt.: Syr 26,1-4.13-16 lub Prz 31,10-13.19-20.30-31; 1 Tm 5,3-10; Mk 3,31-35

Św. Jadwiga urodziła się około roku 1174 na zamku Andechs (Bawaria) z rodziców Bertolda i Agnieszki, hrabiów Andechs, którzy tytułowali się również książętami Meranii, Kroacji i Dalmacji. Miała czterech braci i trzy siostry. Jedną wydano za Filipa, króla Francji, drugą za Andrzeja, króla Węgier (była matką św. Elżbiety), trzecia wstąpiła do zakonu. Jadwiga mając lat dwanaście zaślubiona została Henrykowi Brodatemu, księciu wrocławskiemu i polskiemu, któremu w szczęśliwym małżeństwie powiła dwóch synów: Konrada i Henryka oraz trzy córki: Agnieszkę, Zofię i Gertrudę. Ostatnie trzydzieści lat pożycia małżeńskiego przebyli małżonkowie wstrzemięźliwie, uroczystym ślubem czystości związani. Oto, co pisze historyk Wacław Sobieski:
"Kobieta w owych czasach niezwykła. Pełna nadzwyczajnej litości dla wszystkich, którzy ulegli w walce o byt, a więc dla żebraków, dla chorych, dla więźniów, a przy tym rozumna i wykształcona,  „litterata”, tj. umiejąca po łacinie. Kobieta o takich przymiotach w owych czasach wywierała wpływ potężny na dworze księcia śląskiego. Wpływ ten sam przez się musiał się zaznaczyć i pod względem narodowym, tym więcej, że germanizacja już przedtem tu się zakradła. Na tle antagonizmów narodowościowych przyszło do walki między synami jej Konradem i Henrykiem. W bitwie pod Studnicą Konrad uległ Henrykowi. Pobity uszedł do ojca do puszczy tarnowskiej, gdzie podczas łowów umarł wskutek nieszczęśliwego wypadku".
Nie szczędził Bóg Jadwidze ciężkich doświadczeń: ukochany jej syn Henryk Pobożny zginął jako wódz wojska chrześcijańskiego w walce z Mongołami pod Legnicą w roku 1241. Narzeczony jej córki Gertrudy, Otto von Wittelsbach, stał się mordercą króla niemieckiego Filipa, w następstwie czego zamek rodzinny Andechs zrównano z ziemią, a Ottona utopiono w Dunaju. Siostra świętej, Gertruda, królowa węgierska, skrytobójczo zamordowana; druga siostra, królowa francuska, Agnieszka, ściągnęła na rodzinę taką hańbę, że nawet papież zniewolony był wkroczyć i ukarać jawnogrzesznicę. Mąż Jadwigi, ks. Henryk, dostał się do niewoli Konrada Mazowieckiego; gdy Jadwiga pieszo i boso przyszła z Wrocławia do Czerska i rzuciła się do nóg Konradowi, wówczas dopiero wyżebrała uwolnienie męża. W końcu jeszcze spadł na Henryka grom klątwy za przywłaszczenie sobie dóbr kościelnych i książę umarł obciążony klątwą. Jadwiga ciosami złamana znosiła jednak bez szemrania dopusty Boże. Ostatnie lata spędziła w założonym przez siebie klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie przeoryszą była jej córka Gertruda. Umarła w roku 1243. Kanonizowana w roku 1267. Jest patronką Śląska, gdzie uroczystość jej obchodzą 15 października.

17 X WTOREK Wspomnienie św. Ignacego Antiocheńskiego, bpa i męcz.
Czyt.: Rz 1,16-25; Łk 11,37-41 (Flp 3,17-4,1; J 12,24-26)

Św. Ignacy Antiocheński był po św. Piotrze drugim biskupem Kościoła w Antiochii. Skazany przez cesarza Trajana na pożarcie przez dzikie zwierzęta, poniósł śmierć w Rzymie w r. 107. W drodze do Rzymu napisał siedem listów do różnych Kościołów, w których wyraził swoje gorące pragnienie męczeństwa z miłości do Boga.

18 X ŚRODA ŚWIĘTO ŚW. ŁUKASZA, EWANGELI STY
Czyt.: 2 Tm 4,9-17a; Łk 10,1-9

Według historyka kościelnego Euzebiusza, św. Łukasz urodził się w Antiochii w Syrii. Z zawodu był lekarzem; pośród czterech ewangelistów był jedynym, który urodził się jako poganin.
Wcześnie przyjął chrzest i został członkiem gminy chrześcijańskiej w Antiochii. Podczas drugiej podróży misyjnej św. Pawła, około roku 50, towarzyszył już apostołowi. Jakiś czas pozostawał w Filipach, dokąd dotarł ze św. Pawłem, ale w kilka lat później, gdy tenże powracał z Grecji do Palestyny, znalazł się znów przy nim i odtąd nie opuszczał go, nawet, gdy apostoł został uwięziony.
O dalszych losach ewangelisty nic pewnego nie wiemy. Nie wiadomo, gdzie, kiedy i w jaki sposób życie zakończył. Tradycja mówi, że żył w bezżeństwie i doczekał późnego wieku. Wedle tradycji miał być także malarzem, szczególnie uzdolnionym jako portrecista, co do tego jednak nie ma żadnej pewności.
Dwie jego księgi, dedykowane bliżej nie znanemu "szlachetnemu Teofilowi”, tzn. trzecia Ewangelia i Dzieje Apostolskie, pisane pięknym językiem greckim, choć prostym stylem, zdradzają hellenistyczne wykształcenie autora. Nie znane jest również miejsce, gdzie powstały te dzieła. Niektórzy dawni historycy sugerują Grecję, w niektórych rękopisach są wzmianki o Egipcie lub Macedonii; współcześni historycy opowiadają się raczej za Cezareą, Efezem lub Rzymem. Pisma zdradzają sumiennego historyka, który wszystkiego, czego sam nie widział, starał się dociec jak najdokładniej, wypytując naocznych świadków zdarzeń. Księgi jego powstały po roku 60; najpierw Ewangelia, potem Dzieje.

Jutro: Rocznica Konsekracji naszego kościoła (19 X 1997)
19 X CZWARTEK Dzień powszedni
lub wspom. dow. św. Pawła od Krzyża, prezb.
lub wspom. dow. św. męcz. Jana de Brebeuf, Izaaka Jogues’a, prezbiterów oraz Towarzyszy
Czyt.: Rz 3,21-30a; Łk 11,47-54

20 X PIĄTEK Wspomnienie św. Jana Kantego, prezb.
III piątek miesiąca Msza św. wot. o Miłosierdziu Bożym, MR
Czyt.: Rz 4,1-8; Łk 12,1-7 (Syr 3,30-4,10 lub Jk 2,14-17; Łk 6,27-38)

Jan Wacięga z Malca pod Kętami (stąd "Kanty") urodził się w Małopolsce 23 czerwca 1390 roku z rodziców Stanisława i Anny, mieszczan, wychowany w szczerej pobożności. Po ukończeniu szkoły parafialnej i średniej studiował w Krakowie filozofię i teologię. Zdobywszy doktorat, wykładał teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, z krótką przerwą, przez lat przeszło pięćdziesiąt. Głęboką wiedzę łączył z niezwykłą świętością życia. Był mężem modlitwy i umartwienia. Pościł, przez całe życie kapłańskie, wstrzymując się od potraw mięsnych. Odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej; czterokrotnie pieszo pątnował do Rzymu, chcąc dać dowód swej wierności i czci dla Namiestnika Chrystusowego. Ponad wszystkimi cnotami górowała u niego miłość bliźniego í litość dla cierpiących. Biedakom wszystko oddawał, wracał nieraz boso z miasta, gdyż obuwie podarował ubogiemu. Uczynki miłosierdzia co do ciała przewyższał jeszcze uczynkami miłosierdzia co do duszy. Bezustannie modlił się za grzeszników, pokutował za nich, a już szczególną miłością otaczał uczącą się młodzież. Zmarł 24 grudnia roku 2473. Kanonizowany w roku 1767. W oficjum brewiarzowym na dzień św. Jana Kantego są specjalne hymny. Nadmienić należy, że kanonizacja oraz rozszerzenie święta na cały świat nastąpiły tuż przed rozbiorami. Chodziło o to, by cały kler katolicki modlił się za upadającą Polskę. Stąd takie słowa:
O qui negasti nemini
Opem roganti, patrium
Regnum tuere, postulant
Cives Poloni et exteri.
Ty, coś nikomu z biednych rzesz
Wsparcia nie skąpił nigdy wprzód,
Dziś ojców twych Królestwa strzeż –
Polski i obcy błaga lud.
Jan Kanty jest głównym patronem archidiecezji krakowskiej.

21 X SOBOTA Wspomnienie bł. Jakuba Strzemię, bpa
Czyt.: Rz 4,13.16-18; Łk 12,8-12

Bł. Jakub Strzemię, ur. w r. 1340, w młodzieńczym wieku poświęcił swe życie Bogu w zakonie franciszkanów. Rozkrzewiał wiarę chrześcijańską na Kresach Wschodnich. Pełnił godność arcybiskupa halicko-lwowskiego. Otaczał wielką czcią Jezusa w Najświętszym Sakramencie i Matkę Bożą. Zm. 20 października 1409 roku.

Jutro: Światowy Dzień Misyjny. Początek Tygodnia Misyjnego

22 X 29 NIEDZIELA ZWYKŁA
Czyt.: Iz 45,1.4-6; 1 Tes 1,1-5b; Mt 22,15-21

23 X PONIEDZIAŁEK Dzień powszedni
 wspom. dow. św. Józefa Bilczewskiego, bpa
wspom. dow. św. Jana Kapistrana, prezb.
Czyt.: Rz 4,20-25; Łk 12,13-21

24 X WTOREK Dzień powszedni
wspom. dow. św. Antoniego Marii Clareta, bpa
Czyt.: Rz 5,12.15b.17-19.20b-21; Łk 12,35-38

25 X ŚRODA Dzień powszedni
Czyt.: Rz 6,12-18; Łk 12,39-48

26 X CZWARTEK Dzień powszedni
Czyt.: Rz 6,19-23; Łk 12,49-53

27 X PIĄTEK Dzień powszedni
Czyt.: Rz 7,18-25a; Łk 12,54-59

Jutro: Rocznica ustanowienia Diecezji Częstochowskiej bullą „Vixdum Poloniae Unitas (1925)

28 X SOBOTA ŚWIĘTO ŚWIĘTYCH APOSTOŁÓW SZYMONA I JUDY TADEUSZA

Św. Szymon, prawdopodobnie w odróżnieniu od Szymona Piotra zwany kananejczykiem (od aramejskiego: "kanna – gorliwiec") lub zelotą (co oznacza to samo po grecku), należał wpierw do grona żarliwych wykonawców zakonu. W Ewangelii poza tym, że jest wymieniony między dwunastoma apostołami, nic o nim nie słyszymy. Po zesłaniu Ducha Świętego miał głosić Ewangelię w Egipcie, potem razem z Judą Tadeuszem w Persji, gdzie miał ponieść śmierć za Chrystusa na krzyżu, wedle innej wersji – przepiłowany, stąd na obrazach przedstawiany z piłą.
Św. Juda Tadeusz, w Ewangelii św. Marka zwany tylko Tadeuszem, natomiast w Ewangelii św. Łukasza – Judą Jakubowym, syn Alfeusza i Marii, brat Jakuba Mniejszego, był bliskim krewnym Chrystusa. Jest znany jako autor jednego z listów katolickich, skierowanego do gmin chrześcijańskich, przede wszystkim w Palestynie, między rokiem 64 a 66. Wedle tradycji Kościoła Zach. nauczał w Mezopotamii i Persji, gdzie poniósł śmierć męczeńską, zabity pałkami.
W niektórych krajach szerzy się ostatnio jego kult jako patrona w sprawach beznadziejnych. Przedstawia się go nieraz z wizerunkiem Chrystusa, na podstawie legendy o Abgarze. Abgar V, król Edessy, współczesny Chrystusowi, miał wysłać poselstwo czy list do Pana Jezusa z prośbą o zdrowie dla siebie. Poseł miał namalować portret Zbawiciela; obraz uzdrowił króla. Później jeden z uczniów Pańskich, Adeusz – wedle innej wersji Tadeusz – ochrzcił Abgara i otrzymał obraz. Legenda ta jednak, opisana przez Euzebiusza z Cezarei, nie ma żadnych podstaw historycznych.

Dziś (28 X) Dzień imienin śp. Ks. Prałata Tadeusza Ojrzyńskiego, byłego proboszcza par. św. Jakuba Ap. w Częstochowie.
Ks. Tadeusz Ojrzynski urodził się w Pławnie 17 października 1913 r. Święcenia kapłańskie przyjął w Katedrze Częstochowskiej św. Rodziny z rąk bpa Teodora Kubiny dn. 26 czerwca 1938 r. W par. św. Jakuba Ap. w Częstochowie pracował od 1957 roku.  I lipca 1979 r. ze względów zdrowotnych złożył rezygnację ze stanowiska proboszcza i jako ememryt zamieszkał w domu parafialnym. Następnie gdy wymagał już intensywniejszej opieki, 20 czerwca 1995 r. zamieszkał w Domu Księży im. Jana Pawła II przy ul. 3 Maja 6/8 w Częstochowie. Zmarł 29 stycznia 1997 r. Pochowany został w grobowcu kapitulnym na cmentarzu "Kule" w Częstochowie.
Wieczny odpoczynek racz Mu dać, Panie. A światłość wiekuista niechaj Mu świeci.
Msza św. w naszym kościele 28.X.2017 o godz. 18.3o.

 

29 X 30 NIEDZIELA ZWYKŁA
Czyt.: Wj 22,20-26; 1 Tes 1,5c-10; Mt 22,34-40

30 X PONIEDZIAŁEK Dzień powszedni
Czyt.: Rz 8,12-17; Łk 13,10-17

31 X WTOREK Dzień powszedni
Czyt.: Rz 8,18-25; Łk 13,18-21

 

Print Friendly, PDF & Email

Brak komentarzy

Komentarze są wyłączone

© Rzymskokatolicka Parafia pw. Świętego Jakuba Apostoła w Częstochowie. Projekt i wykonanie ShockMedia.