Kalendarz na listopad 2017

LISTOPAD

Papieskie intencje Apostolstwa Modlitwy:
Za chrześcijan Azji, aby dając świadectwo Ewangelii, poprzez słowa i czyny, popierali dialog, pokój i wzajemne zrozumienie, szczególnie z członkami innych religii.

 

Od jutra do 8 listopada włącznie można zyskać codziennie odpust zupełny za pobożne nawiedzanie cmentarza i odmówienie modlitwy (choćby myślnie) za zmarłych. Odpust ten można ofiarować jedynie za dusze w czyśćcu cierpiące.

1 XI ŚRODA UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH
Czyt.: Ap 7,2-4.9-14; 1 J 3,1-3; Mt 5,1-12a

Święto to było obchodzone już w VII wieku; okazją do wprowadzenia go stało się poświęcenie starożytnego Panteonu i przekształcenie go w świątynię chrześcijańską. Ta słynna budowla została wzniesiona przez Marka Agryppę za jego trzeciego konsulatu, w roku 27 przed Chrystusem, choć jest prawdopodobne, że Agryppa tylko odrestaurował i powiększył już istniejącą. Historycy nie są zgodni co do pochodzenia jej nazwy, ale Pliniusz mówi, że poświęcona była Jowiszowi Mścicielowi.
Na początku VII wieku cesarz Fokas podarował ją papieżowi Bonifacemu IV, który w roku 608 przekształcił ją w kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Świętych.
W roku 731 papież Grzegorz III przeznaczył jedną z kaplic w bazylice Św. Piotra na nabożeństwa ku czci Wszystkich Świętych; od tego czasu dzień Wszystkich Świętych uroczyście obchodzono w Rzymie. Papież Grzegorz IV rozszerzył obchody tego święta na ziemie Galii. Kościół greckokatolicki obchodzi Wszystkich Świętych w niedzielę po Zielonych Świątkach.
Kościół, oddając cześć świętym, głosi misterium Chrystusa w Jego sługach. Święci są dla nas wzorem do naśladowania i wstawiają się za nami do Boga. Czcimy świętych z różnych narodów, warstw społecznych i epok historycznych. Osiągnęli świętość, idąc przez życie różnymi drogami, ale wszyscy czerpali z jednego źródła Chrystusowej łaski i nauki.
Tego dnia czcimy świętych w szczególny sposób, prosząc ich o wstawiennictwo u Boga. Według zwyczaju panującego w Polsce, odwiedzamy w ten dzień cmentarze, groby naszych zmarłych i modlimy się za nich.

2 XI CZWARTEK WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH, I czwartek miesiąca
Czyt.: Msza I: Hi 19,1.23-27a; 1 Kor 15,20-24a.25-28; Łk 23,44-46.50.52-53; 24,1-6a Msza II: Dn 12,1-3; Rz 6,3-9; J 11,32-45 Msza III: Mdr 3,1-6.9; 2 Kor 4,14-5,1; J 14,1-6

Drugiego lub trzeciego listopada (jeżeli drugiego przypada w niedzielę) Kościół modli się za wszystkich swoich zmarłych. Białe szaty z dnia Wszystkich Świętych ustępują kolorowi fioletowemu lub czarnemu, oznaki żałoby są wyrazem miłości Kościoła do tych spośród swoich dzieci, które cierpią w czyśćcu.
Święto to jest wyrazem wiary, że wszyscy, którzy umierają w grzechu powszednim lub nie odpokutowali do końca za inne grzechy, wędrują do czyśćca, i że wierni na ziemi mogą im pomóc i przyspieszyć przyjęcie ich do nieba pokutą, modlitwą i jałmużną, a zwłaszcza ofiarą Mszy św. Święto to jest stare jak samo chrześcijaństwo; od wieków dzień drugiego listopada był co roku poświęcany zmarłym w Kościele obrządku łacińskiego.
Dziś wierni mogą zyskać, (jeden raz) odpust zupełny, który można ofiarować tylko za dusze w czyśćcu cierpiące; w tym celu należy nawiedzić pobożnie kościół lub kaplicę publiczną (także półpubliczną, ale tylko ci, którzy z niej prawnie korzystają) i odmówić tam Modlitwę Pańską i Wyznanie wiary, zachowując inne zwykłe warunki (spowiedź sakramentalna, Komunia św, modlitwa wg intencji Ojca Świętego).

3 XI PIĄTEK Dzień powszedni, I piątek miesiąca
lub wspom. dow. św. Marcina de Porres, zak., Msza wspólna o zak.,
wot. o NSPJ, MR 186’’, Czyt.: Rz 9,1-5; Łk 14,1-6
Należy odprawić Mszę wot. o NSPJ. Po modl. po Komunii wystawienie Najświętszego Sakramentu i litania do NSPJ oraz akt wynagrodzenia.

4 XI SOBOTA Wspomnienie św. Karola Boromeusza, bpa, I sobota miesiąca
Msza w. o Niepok. Sercu NMP. Po modl. po Komunii wystawienie Najświętszego Sakramentu i litania Loretańska oraz akt wynagrodzenia Niepokalanemu Sercu Maryi Panny.

Św. Karol ze szlacheckiej rodziny Boromeuszów urodził się w roku 1538 we Włoszech. Studiował w Mediolanie, a potem w Pawii, gdzie uzyskał doktorat z prawa cywilnego i kanonicznego w roku 1559. Jego wuj, kardynał de Medici, wybrany w tym samym roku na papieża (Pius IV), mianował go kardynałem, a wkrótce potem arcybiskupem Mediolanu, mimo iż św. Karol nie był jeszcze księdzem. Święcenia kapłańskie i sakrę biskupią przyjął dopiero w roku 1563.
Pozostał w Rzymie i zaczął pilnie pracować dla dobra Kościoła: założył Akademię Watykańską, jako papieski sekretarz stanu doprowadził do wznowienia soboru trydenckiego i do pomyślnego jego ukończenia w roku 1563. Odtąd oddał się niepodzielnie pracy nad przeprowadzeniem uchwał soboru w swojej rozległej diecezji. Założył w Mediolanie pierwsze na świecie seminarium duchowne (większe i mniejsze), odprawił pięć synodów prowincjonalnych i jedenaście diecezjalnych, sprowadził nowe zakony: jezuitów, kapucynów i teatynów, powołał do życia zgromadzenie oblatów św. Ambrożego – bractwa nauki chrześcijańskiej. Niezmordowanie wizytował klasztory i parafie. Głównym jego dążeniem było stworzyć kler stojący wysoko pod względem przygotowania naukowego i wyrobienia ascetycznego. W roku 1572 był na konklawe kontrkandydatem papieża Grzegorza XIII. Podczas wielkiej zarazy w Mediolanie w roku 1576 sam nawiedzał chorych, zaopatrywał umierających, przewodniczył ulicznym procesjom pokutnym, boso, z powrozem na szyi i krzyżem w ręku. Był surowy dla siebie, oddany całkowicie wyczerpującej pracy duszpasterskiej, pobożny, słowem – stanowił wzór nowoczesnego biskupa katolickiego. Majątek osobisty rozdał ubogim. Zmarł przedwcześnie na skutek złośliwej febry w Mediolanie, 3 listopada 1584 roku.
Świętego łączyły przyjazne stosunki z kilkoma Polakami. Korespondował z biskupem wrocławskim Stanisławem Karnkowskim, późniejszym prymasem, który zapewne za jego przykładem założył we Wrocławiu pierwsze po tej stronie Alp, a w ogóle trzecie na świecie, seminarium duchowne. Wymieniał listy z królem Stefanem Batorym, oraz bratankiem króla, Andrzejem, późniejszym biskupem warmińskim, którego gościł u siebie.

5 XI 31 NIEDZIELA ZWYKŁA
Czyt.: Ml 1,14b-2,2b.8-10; 1 Tes 2,7b-9.13; Mt 23,1-12

Dziś przypada 2 rocz. śmierci ks. prałata Józefa Franelaka.
Ks. Franelak urodził się 24 listopada 1936 r. w Lipniku, w ziemi wieluńskiej, w rodzinie Stefana i Cecylii d. Błasiak. Sakrament chrztu św. otrzymał w kościele parafialnym w Siemkowicach. Naukę w szkole podstawowej ze względu na trwającą II wojnę światową podjął od 1945 r. W 1952 r. rozpoczął naukę w Niższym Seminarium Duchownym. Maturę zdał w 1956 r. Następnie w latach 1956-1961 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk drugiego Biskupa Ordynariusza Częstochowskiego Zdzisława Golińskiego w katedrze częstochowskiej pw. Świętej Rodziny 29 czerwca 1961 r. Pracował na kliku wikariatach i był proboszczem na Grabówce w Częstochowie, gdzie pobudował kościół. W latach 1993 – 2011 był proboszczem par. św. Jakuba w Częstochowie. Po przejściu na emeryturę pozostał nadal przy parafii św. Jakuba, pomagając w duszpasterstwie. Zmarł 5 listopada 2015 r. Został pochowany na cmentarzu w rodzinnej parafii w Lipniku, k. Siemkowic.

6 XI PONIEDZIAŁEK Dzień powszedni
Czyt.: Rz 11,29-36; Łk 14,12-14

7 XI WTOREK Dzień powszedni
Czyt.: Rz 12,5-16a; Łk 14,15-24

8 XI ŚRODA Dzień powszedni
Czyt.: Rz 13,8-10; Łk 14,25-33

9 XI CZWARTEK ŚWIĘTO ROCZNICY POŚWIĘCENIA BAZYLIKI LATERAŃSKIEJ
Czyt.: Ez 47,1-2.8-9.12 lub 1 Kor 3,9b-11.16-17; J 2,13-22

Bazylika Laterańska jest to najstarsza i najważniejsza spośród czterech rzymskich bazylik większych lub patriarchalnych. Powstała w IV wieku na gruntach rodziny Lateranów. Potem uległa licznym przeróbkom, uzyskując w czasach baroku swój kształt obecny, z zachowaną tylko w absydzie mozaiką z VI wieku i znajdującym się przy lewej nawie krużgankiem z XIII wieku. Poświęcona pierwotnie Zbawicielowi, obecnie ma za patrona św. Jana Chrzciciela. Służy jako tzw. kościół papieski – przy głównym ołtarzu jedynie papież może odprawiać Mszę św. Pozostałe bazyliki patriarchalne w Rzymie to: św. Piotra w Watykanie, św. Marii Maggiore przy Piazza Esquilino oraz św. Pawła za Murami.

10 XI PIĄTEK Wspomnienie św. Leona Wielkiego, pap. i dK
Czyt.: Rz 15,14-21; Łk 16,1-8

Św. Leon Wielki urodził się w Toskanii. Już oko roku 430 należał do wybitnych przedstawicieli kleru rzymskiego, skoro papieże i cesarz powierzali mu ważne misje w sprawach Kościoła i państwa. Podczas jednej z takich misji, gdy był właśnie w Galii, zmarł papież Sykstus III. Następcą obrano nieobecnego diakona Kościoła rzymskiego, Leona. Sakrę otrzymał, gdy powrócił, 29 września 440 roku.
Nowy papież zaraz w pierwszych latach swego pontyfikatu zwalczał energicznie pogan i tłumił herezje pryscylianistów w Hiszpanii, a przede wszystkim manichejczyków. W Galii uporządkował stosunki kościelne, mimo chwilowego oporu św. Hilarego, arcybiskupa Arles, który chciał sobie przywłaszczyć jurysdykcję nad innymi metropoliami. Tymczasem groziła Kościołowi nowa burza na Wschodzie. W roku 448 arcybiskup konstantynopolitański, św. Flawian, ekskomunikował mnicha Eutychesa, który występując przeciwko nestorianizmowi, popadł w drugą ostateczność, ucząc, że w Chrystusie była tylko jedna, Boska, natura. Eutyches apelował do papieża, który zgodził się posłać swoich legatów na synod. Synod ten, obesłany przez przyjaciół i zwolenników Eutychesa, pod przewodnictwem arcybiskupa Aleksandrii Dioskora, zebrał się w Efezie ("synod zbójecki"). Potępił on Flawiana i złożył go z urzędu. Flawian, sponiewierany, wkrótce umarł. Legaci papiescy założyli przeciw uchwałom synodu protest. Dopiero w 451 roku zebrał się na żądanie Leona sobór w Chalcedonie, na którym pośród 600 biskupów dwóch tylko pochodziło z Zachodu. Mimo to, gdy legaci papiescy odczytali pismo (tomos) Leona, ojcowie soboru jednomyślnie zawołali: "Piotr przez Leona przemówił!" Eutychesa potępiono i Dioskora złożono z urzędu.
Na Zachodzie większa panowała jedność na polu religijnym, natomiast coraz groźniejsze chmury nadciągały od Północy. Hunowie pod Atyllą wpadli do Włoch, z wyraźnym zamiarem zajęcia Rzymu. Nieudolny cesarz Walentynian III, nie mając w Italii wojska, wysłał poselstwo do Attyli z prośbą o pokój i oszczędzenie Rzymu. W poselstwie tym, do którego należało trzech najwybitniejszych Rzymian, uczestniczył papież Leon. W jesieni roku 452 stanęli posłowie pod Mantuą w obozie Hunów. Attyla przyjął ich z godnością, zwłaszcza Leonowi okazywał wiele szacunku. Kazał też hordom swoim zawrócić i wycofał się za Dunaj. O rzekomym widzeniu książąt apostolskich, grożących Attyli karą Bożą, źródła współczesne milczą.
Jeszcze raz stał się Leon obrońcą Wiecznego Miasta. W roku 455 następca zamordowanego Walentyniana, cesarz Petroniusz, podzielił po siedemdziesięciu siedmiu dniach los swego poprzednika. W tejże chwili spadła na nieszczęsną stolicę niespodziana wieść o wylądowaniu w Ostii Wandalów pod Genzerykiem. Miasto było bezbronne. I znów stanął mężny papież przed straszliwym Genzerykiem i uzyskał obietnicę króla, że miasta nie puści z dymem i mieszkańcom daruje życie. Genzeryk nie chciał się jednak wyrzec rabunku, który trwał dwa tygodnie. Jedynie tylko trzy główne bazyliki miały być oszczędzone. Pod koniec życia Leon patrzeć musiał na stopniowy rozkład swej ojczyzny. Zmarł 19 listopada roku 461. Benedykt XIV ogłosił św. Leona doktorem Kościoła.
Św. Leon jest pierwszym wśród papieży o europejskim znaczeniu. Przewodził chrześcijaństwu z godnością i mocą w chwili, gdy świat starożytny walił się w gruzy. Nie był uczonym na miarę Ambrożego czy Augustyna, nie znał poza łaciną innego języka, ale miał jasny umysł, głęboką wiarę, gorliwość pasterską i był wybitnym mówcą, porywającym kaznodzieją, którego homilie do dziś nie zatraciły nic ze swej mocy i piękna. Trzem tylko papieżom przyznała potomność tytuł "Wielkiego". Leon zasłużył nań najzupełniej.

11 XI SOBOTA Wspomnienie św. Marcina z Tours, bpa. Święto Niepodległości

Ten wielki i słynny święty urodził się w Panonii (na Węgrzech) około roku 317. Ojciec jego, poganin, pełnił służbę w wojsku rzymskim. Św. Marcin również został żołnierzem i znalazł się z legionami Konstancjusza w Galii. Był już wtedy katechumenem. U bram miasta Ambianum (dziś: Amiens) tknięty litością nad nędznym żebrakiem miał mu dać połowę swej opończy żołnierskiej. Następnej nocy miał we śnie ujrzeć Chrystusa odzianego ową połową opończy, który do otaczających go aniołów mówił: To Marcin okrył mnie swoim płaszczem.
Przyjąwszy chrzest, wystąpił z szeregów, mniemając, że wojowanie nie zgadza się z zasadami religii. U biskupa, św. Hilarego w Poitiers, był jakiś czas akolitą, później przez dziesięć lat żył w pustelni na wyspie Gallimaria, pod Genuą i gromadził około siebie grono pustelników, z którymi założył klasztor Ligugé pod Poitiers, najstarszy klasztor w Galii. Sława jego cnoty i życia umartwionego sprawiła, że przeciw swej woli został biskupem Tours około roku 371. Nadal jednak prowadził życie mnicha w założonym przez siebie klasztorze Marmoutier pod Tours, przewodząc w nim zgromadzeniu osiemdziesięciu zakonników. Surowy dla siebie, dla drugich był wyrozumiały; i tak zwalczał Itacjusza z Ossanowy, który domagał się wkraczania władzy świeckiej i kary śmierci dla heretyków. Pryscylianistów, których naukę potępiał, brał w obronę przeciw ich prześladowcom. Zmarł 11 listopada między rokiem 397 a 401.
Św. Marcin, był jeśli nie założycielem, to najwybitniejszym krzewicielem monastycyzmu w Galii, głosicielem prawd ewangelicznych, surowym ascetą i cudotwórcą. W średniowieczu stał się w całej katolickiej Europie ukochanym świętym, mnóstwo kościołów wzniesiono pod jego wezwaniem (również w Polsce). Martyrologium Rzymskie przypisuje mu trzy wypadki wskrzeszenia zmarłych. Ceniony kronikarz Sulpicjusz Sewerus, współczesny Marcinowi, opisał życie ukochanego mistrza i przyjaciela. Nad grobem świętego wzniesiono wspaniałą bazylikę. Relikwie jednak zniszczyli w roku 1562 hugonoci. Drobną część ukrytą wówczas odnaleziono w roku 1860.

Dziś Święto Niepodległości.
Narodowe Święto Niepodległości jest świętem upamiętniającym odzyskanie przez Polskę niepodległości w 1918 roku.
Polska w 1795 r. zniknęła z mapy Europy, na skutek dokonanego III rozbioru dokonanego przez Prusy, Austrię i Rosję. Walka o odzyskanie niepodległości była długa, dopiero po 123 latach niewoli, nasz kraj odzyskał niepodległość. 11 listopada 1918 r. na froncie zachodnim zakończyła się I wojna światowa. W tym czasie Rada Regencyjna przekazała władzę wojskową Józefowi Piłsudskiemu, który tym samym został Naczelnym Dowódcą Wojsk Polskich. 11 listopada 1918 roku wojska niemieckie wycofały się z Polski. Nazajutrz Piłsudski mógł zająć się tworzeniem niepodległego rządu.
Narodowe Święto Niepodległości zostało ustanowione ustawą z 23 kwietnia 1937, a następnie zniesione ustawą Krajowej Rady Narodowej 22 lipca 1945 roku. Przywrócono je dopiero podczas transformacji systemowej w 1989 roku, jednocześnie ustanawiając je dniem wolnym od pracy. W bieżącym roku 2017 obchodzimy 99 rocznicę tego wielkiego wydarzenia odzyskania niepodległości po czasach rozbiorów. W wielu kościołach są planowane Msze św. Za Ojczyznę. Będziemy modlić się do Boga dziękując za wolność i niepodległość prosząc o zgodę i pomyślny Jej rozwój.

12 XI 32 NIEDZIELA ZWYKŁA
Czyt.: Mdr 6,12-16; 1 Tes 4,13-18 lub 1 Tes 4, 13-14; Mt 25,1-13

Dziś przeżywamy Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym. Pamiętajmy w modlitwie o braciach i siostrach prześladowanych za wiarę.

13 XI PONIEDZIAŁEK Wspomnienie świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, pierwszych męcz. Polski
Czyt.: Mdr 1,1-7; Łk 17,1-6 (Rz 8,31b-39; Mt 10,28-33

Św. Benedykt i Jan pochodzili z Włoch, byli benedyktynami – eremitami, którzy zostali zaproszeni przez Bolesława Chrobrego do Polski, do pracy misyjnej wśród Słowian zachodnich. Osiedlili się w Międzyrzeczu. Św. Mateusz, Izaak i Krystyn byli nowicjuszami w nowo utworzonym zakonie. Wszyscy zostali napadnięci przez zbójców i zamordowani w nocy z 10 na 11 listopada 1003 roku. Są pierwszymi polskimi męczennikami wyniesionymi na ołtarze.

14 XI WTOREK Dzień powszedni
lub wspom. dow. bł. Marii Luizy Merkert. dz.
Czyt.: Mdr 2,23-3,9; Łk 17,7-10

15 XI ŚRODA Dzień powszedni
lub wspom. dow. św. Alberta Wielkiego, bpa i dK
 Czyt.: Mdr 6,1-11; Łk 17,11-19

16 XI CZWARTEK Dzień powszedni
lub wspom. dow. Rocznicy poświęcenia rzymskich Bazylik św. Apostołów Piotra i Pawła
Czyt.: Dz 28,11-16.30-31; Mt 14,22-33
lub wspom. dow. św. Gertrudy, dz. Msza wspólna o dz. lub zak.,
lub wspom. dow. św. Małgorzaty Szkockiej
Czyt.: Mdr 7,22–8,1; Łk 17,20-25

17 XI PIĄTEK Wspomnienie św. Elżbiety Węgierskiej, zak.
Czyt.: Mdr 13,1-9; Łk 17,26-37

Dziś przypada III piątek miesiąca, w którym zaleca się odprawienie Mszy św. wotywnej o Miłosierdziu Bożym.

Św. Elżbieta urodziła się na Węgrzech w roku 1207 jako córka Andrzeja II, króla Węgier i Gertrudy, siostry św. Jadwigi. W wieku pięciu lat została zaręczona z Ludwikiem IV, późniejszym landgrafem Turyngii; wychowywała się wraz z nim na zamku Wartburg; związek małżeński zawarła w roku 1221. Szczęśliwe to małżeństwo, pobłogosławione trojgiem dzieci, rozdarte zostało przez śmierć Ludwika w Otranto ·(1227), zmarłego, gdy wyruszał stamtąd na krucjatę. Krewni męża obeszli się z wdową w okrutny sposób, tak iż musiała uchodzić z zamku i tułać się z dziećmi, szukając schronienia w opuszczonej stajni. Ostatnie lata życia spędziła w Marburgu, w zbudowanym przez siebie szpitaliku franciszkańskim, zawsze pod kierunkiem spowiednika, surowego dominikanina, który tę wybraną duszę prowadził na wyżyny heroicznego wyrzeczenia. Była pierwszą tercjarką na północ od Alp; przez całe życie była opiekunką i sługą ubogich. Zmarła mając dwadzieścia cztery lata. Jest patronką Węgier i Niemiec oraz trzeciego zakonu franciszkańskiego.

18 XI SOBOTA Wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny, dz. i męcz.
Czyt.: Mdr 18,14-16;19,6-9; Łk 18,1-8

Bł. Karolina Kózkówna, ur. w 1898 r. w ubogiej rodzinie wiejskiej w miejscowości Wał-Ruda, w diec. Tarnowskiej. Od lat dziecięcych odznaczała się duchem pobożności i miłości Boga. Złożyła swe życie w ofierze w obronnie cnoty czystości, zamordowana przez żołnierza rosyjskiego w 1914 r.

19 XI 33 NIEDZIELA
Czyt.: Prz 31,10-13.19-20.30-31; 1 Tes 5,1-6; Mt 25,14-30 lub Mt 25,14-15.19-20

20 XI PONIEDZIAŁEK Wspomnienie św. Rafała Kali nowskiego, prezb.
Czyt.: 1 Mch 1,10-15.41-43.54-57.62-64; Łk 18,35-43

Św. Rafa l Kalinowski, ur. w Wilnie w 1835 r., z zawodu inżynier wojskowy. Był jednym z przywódców powstania 1863 r. Zesłany przez Rosjan, przebywał 10 lat na Syberii. Po odzyskaniu wolności wstąpił do Zakonu Karmelitów Bosych i w 1882 r. został wyświęcony na kapłana. Odnowił życie swojego zakonu. Zmarł w Wadowicach 15 listopada 1907 roku.

21 XI WTOREK Wspomnienie Ofiarowania NMP
lub wspom. dow. św. Tarsycjusza, męcz.

22 XI ŚRODA Wspomnienie św. Cecylii, dz. i męcz.
Czyt.: 2 Mch 7,1.20-31; Łk 19,11-28

Według legendarnych przekazów św. Cecylia pochodziła z rodu rzymskich patrycjuszy. W młodości uczyniła śluby dziewictwa, ale rodzice zmusili ją do małżeństwa z patrycjuszem. Wymogła na nim, aby uszanował jej dziewictwo i nawróciwszy jego oraz jego brata Tyburcjusza, wspólnie z nimi poniosła śmierć za Chrystusa. Ich ścięto, ją zamknięto w jej własnym domu w rozpalonej łaźni, a gdy po trzech dniach jeszcze żyła, dobito ją uderzeniem topora. Ich śmierć miała prawdopodobnie miejsce za panowania Marka Aureliusza lub Lucjusza Aureliusza Kommodusa między rokiem 161 a 192. Imię jej, zawsze otaczane w Kościele ogromnym kultem, włączono do kanonu Mszy św. oraz litanii do Wszystkich Świętych.

23 XI CZWARTEK Dzień powszedni
lub wspom. dow. św. Klemensa I, pap.
lub wspom. dow. św. Kolumbana, opata
Czyt.: 1 Mch 2,15-29; Łk 19,41-44

24 XI PIĄTEK Wspomnienie świętych męczenników Andrzeja Dung-Lac, prezb. i Tow.
 Czyt.: 1 Mch 4,36-37.52-59; Łk 19,45-48

Św. Andrzej Dung-Lac, kapłan i Towarzysze są wietnamskimi męczennikami, którzy ponieśli śmierć za krzewienie wiary katolickiej.

25 XI SOBOTA Dzień powszedni
lub wspom. dow. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, dz. i męcz.
Czyt.: 1 Mch 6,1-13; Łk 20,27-40

26 XI NIEDZIELA UROCZYSTOŚĆ JEZUSA CHRYSTUSA, KRÓLA WSZECHŚWIATA
Czyt.: Ez 34,11-12.15-17; 1 Kor 15,20-26.28; Mt 25,31-46
Na temat tego święta można przeczytać tutaj.

27 XI PONIEDZIAŁEK Dzień powszedni
Czyt.: Dn 1,1-6.8-20; Łk 21,1-4

28 XI WTOREK Dzień powszedni
Czyt.: Dn 2,31-45; Łk 21,5-11

29 XI ŚRODA Dzień powszedni
Czyt.: Dn 5,1-6.13-14.16-17.23-28; Łk 21,12-19

30 XI CZWARTEK ŚWIĘTO ŚW. ANDRZEJA, APOSTOŁA
 Czyt.: Iz 49,1-6 lub Rz 10,9-18; Mt 4,18-22

Św. Andrzej, brat św. Piotra, rybak z Betsaidy galilejskiej, uczeń św. Jana Chrzciciela, przyprowadził do Chrystusa swego brata, Szymona Piotra. Głosił Ewangelię na czarnomorskich wybrzeżach Azji Mniejszej, u Scytów, w Tracji i w Grecji, gdzie poniósł śmierć męczeńską z rozkazu prokonsula Egeasza, około roku 60, w Patras, przez ukrzyżowanie na krzyżu w kształcie litery X (krzyż św. Andrzeja). Relikwie znajdujące się od roku 375 w kościele Apostołów w Konstantynopolu, w roku 1208 dostały się do Amaldi we Włoszech. Imię jego dwukrotnie powtarza się w kanonie Mszy św. Jest patronem narodów słowiańskich, Grecji, Szkocji oraz diecezji warmińskiej.

Print Friendly, PDF & Email

Brak komentarzy

Komentarze są wyłączone

© Rzymskokatolicka Parafia pw. Świętego Jakuba Apostoła w Częstochowie. Projekt i wykonanie ShockMedia.